Vanochtend was het eindelijk zover: De Wijk In! — een activiteit van Stichting GoClean die inmiddels voor veel vrijwilligers voelt als een vertrouwd moment in de maand. Na een korte onderbreking van onze maandelijkse traditie (we waren even druk met het zogeheten Rijnjutten) verzamelden we bij het station. Een clubje vaste gezichten uit Westervoort en Duiven was er klaar voor om deze wijk tot aan de Vergertlaan te gaan schoonwandelen.
Normaal gesproken komen we hier in januari, gewapend tegen de nasleep van oud en nieuw. Op verzoek van een van onze vaste vrijwilligers keerden we er nu terug in de lente.
Het weer was… tja, bijna verdacht perfect. Zon, een licht briesje, en precies genoeg energie om met grijpers en zakken de wijk in te duiken. We splitsten ons op in twee groepen van vier. Elk groepje koos zijn eigen route, op zoek naar zijn eigen “schatten”.
In de groep van uw schrijver bleek al snel waar de uitdaging lag: kleine snippers, flarden plastic en — helaas — een eindeloze stroom sigarettenfilters. Serieus, hoe bestaat het dat die dingen nog steeds bestaan?
En hoe zou het bij de andere groep gaan?
Daar liep vandaag iemand voor het eerst mee. Ze had ons evenement op Facebook gezien en had een mailtje gestuurd of ze mee kon doen. Of wij misschien wat opruimspullen voor haar konden meenemen? Natuurlijk. Nieuwe gezichten zijn altijd welkom.
Halverwege kregen we foto’s doorgestuurd. Op één beeld leek het haast alsof een krokodil uit de vaart was gekropen om een even argeloos als nutteloos drinkzakje te besluipen. Of dat echt zo was, laten we in het midden… maar de fantasie kreeg in ieder geval alle ruimte. Misschien had iemand toch iets te veel zon (of iets anders) binnengekregen. Een restant uit de lachgastank wellicht?
Na anderhalf uur kwamen we weer samen op het beginpunt. En daar zat hij al: Theo Wolters, lachend op een bankje. Dat betekent maar één ding: tijd voor een welverdiende derde helft.
Het appel-perensap en de appel-aardbei drank gingen er dan ook in als… nou ja, als frisse sapjes op een warme ochtend. Met daarnaast een flinke portie aardbeien, bananen en appels was het plaatje compleet.
Wat blijft hangen? Niet alleen de volle afvalzakken, maar vooral het gevoel van samen iets doen. Buiten zijn. Lachen. Nieuwe mensen ontmoeten. En ja, zelfs een krokodil spotten — al dan niet denkbeeldig.
Wil je een volgende keer meelopen? Je hoeft geen ervaring te hebben. Alleen een beetje zin om naar buiten te gaan en je handen uit de mouwen te steken. De rest komt vanzelf.
